راز ونیازپرنده

ای دگرگون کننده ی دلها ودیده ها          

ای گرداننده ی روزها وشبها

ای دگرسازنده ی بودن ها ونبودن ها     

ای روشن ترازآفتاب

ای که نامت همیشه برسرزبانهاست

درایت من همین است .می فهمم بزرگی ؛ میدانم مهربانی ؛ میدانم آفریننده همه جهانی ومی دانم خدایی؛

به من روح بخشیدی؛جان بخشیدی؛ عقل بخشیدی ؛ به من آوای دلنشین بخشیدی ؛ بال بخشیدی که بتوانم به اوج آسمان بروم واوج هستی راببینم وزیبایی راحس کنم .

وقتی که کودکی بیش نبودم ؛ وقتی که هنوز درس پرواز را نخوانده بودم ودرخیال وشوق پرواز بودم ؛ فکرمی کردم روزی می رسد که می توانم پرواز کنم وآنقدرمی روم ومی روم تا به خدا برسم ؛ اما وقتی درس پرواز رافراگرفتم دریافتم که سخت دراشتباه بوده ام ؛ خدادرنزدیکی من بوده ومن درآسمان به دنبالش می گشتم ؛اوبه من نگاه می کرد ولی توجه نمی کردم ؛ اودرقلب من بودو من نمی دانستم ؛ حالا که می دانم خشنودم ؛ چون درکنارمن است وازهیچ چیز نمی هراسم چون مراقبم هست.

نویسنده: فهیمه حسین پور